άμπελος η διαχρονική

Ο Αφεντάκης Πρωτόγερος είναι ο αδιαμφισβήτητος κρασοβασιλιάς, ο υμνητής της ρετσίνας. Αδηφάγος της ηδονής, ανοίγει τι κονάκι του σε συμπόσια και άκρατες, μέχρι τελικής πτώσεως, κρασοκατανύξεις. Για να σβήσει την ακόρεστη ηδονική του δίψα μετατρέπει το αρχοντικό του σ’ ένα ιδιότυπο ηδονικό χαρέμι, όπου τριγυρίζουν ψυχοκόρες, τις οποίες φέρνει τάχατε για να βοηθούν τάχατε στις δουλειές τη γυναίκα του. Την παντοδυναμία του Αφεντάκη και της ρετσίνας γκρεμίζει ο γυιός του Ανδρέας. Αρώματα, γέλια τραγούδια γάμων και πανηγυριών, ο λάγνος ήχος των φιλημάτων πίσω από τα φυλλώματα, ο συριγμός του μούστου στα βαρέλια ζυμώνονται μέσα του και δημιουργεί τον προσωπικό του οίνο με την ονομασία «Αμπελουργός». Και όταν μπαίνει στη ζωή του η Κασταλία, η γυναίκα – σελήνη, η γυναίκα – οπτασία, δημιουργεί το δεύτερο κρασί με τ’ όνομά της. Ακολουθεί ο Ίμερος», το κρασί του έρωτα και του πάθους και το τελευταίο το «Ποίημα», το πιο συγκλονιστικό, όπου εμπεριέχεται το όλον της ζωής, έως και αυτός ο θάνατος και πέρα από αυτόν.