(Σοποτόν του
δήμου Αροανίας των Καλαβρύτων)
Οι δώδεκα μήνες μια φορά τον παλαιό καιρό είχαν ένα βουτσάκι
γεμάτο κρασί και είχε εκείνο το βουτσάκι δώδεκα πίρους. Μια μέρα είπαν να
μοιράσουνε το κρασί και να πάρη ο καθένας τον πίρο του. Οι πίροι ήσαν ο ένας
απουπάνου’ς τον άλλον. Τότε που μοιράζανε, ο γέρο-Μάρτης, πονηρός, είπε ’ς τους
άλλους “Αφήστε’ς εμέ τον κάτου πίρο, γιατ’ είμαι γέροντας και δεν μπορώ ν’
ανεβαίνω ψηλά”. Οι άλλοι τότες δεν εκατάλαβαν την πονηριά του και του τον
αφήκανε. Τότες ο καλός σου γέρο-Μάρτης άνοιξε τον πίρο του και άρχισε να
κουτσοπίνη μοναχός του, γιατί οι άλλοι το φυλάγανε και δεν το πίνανε το μερτικό
τους.
Επέρασε κάμποσος καιρός και οι άλλοι μήνες ηθελήσανε ν’
ανοίξουνε ο καθένας τον πίρο τους για να πιούνε. Ανοίγει ο ένας, τίποτε κρασί
ανοίγει ο άλλος, τίποτε. Έτσι ανοίξανε όλοι τους πίρους τους και κανενός δεν
έβγανε κρασί αλλά του γέρου Μάρτη κάτι έβγανε ακόμα. Τότε κι’ αυτοί οι κουτοί
το καταλάβανε ότι τους εγέλασε ο γέρος και τους έπιε το κρασί και τον πιάσανε
το φίλο και τον πήγανε να τον δικάσουνε. Εκεί που τον πηγαίνανε τη μια ώρα
λέγανε να τον κρεμάσουνε τον παλιόγερο που τους έπιε το κρασί και τότε αυτός
έκλαιγε την άλλη ώρα λέγανε να τον συγχωρέσουνε και τότες αυτός εγέλαγε.
Γι’ αυτό και τώρα, που τον δικάζουνε ακόμα, άμα λένε να τον
κρεμάσουνε οι άλλοι μήνες, κλαίει και έχει βροχή και άμα λένε να τον
συγχωρέσουνε, γελάει κ’ έχει ήλιο.
Ν. Πολίτη “Παραδόσεις” Τόμος Β΄
Εκδόσεις “Ιστορική Έρευνα”
1904 
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου